من از يك راز آگاهم

و آن سري ست، دهشتناك.

نمي دانم كلامم

تا چه حد گوياست؟

نمي دانم چگونه

با شما بايد سخن گويم؟

نمي دانم  شما

حرف دلم را خوب مي فهميد؟

زبان الكن

براي گفتن راز است.

اما من

تلاش خويش  خواهم كرد.

كلام آخرم

اين است.

انسان نيست

آن چيزي

كه در پندار مي بافيد.

نه اشرف بر همه عالم

نه تنها عاقل دنيا.

به فرياد

بلند خويش مي گويم

شهادت مي دهم  هستي

فقط يك عقل كل دارد.

و آن معبود ، بي همتاست .

گواهي مي دهم

عالم به امر او پديد آمد .

اذعان مي كنم دنيا

به اذن او

به آخر مي رسد روزي .

ولي اين نكته را

باور نمي دارم كه ما

والا ترين محصول او باشيم .

اوءلي بر همه عالم .

تصور مي كنم انسان

براي دوري ازترسش

چنين اوهام را

بنيانگذاري كرد.